Emielb - Stoppen met roken dagboek

Ja, dat is schrikken, zo'n titel...

De meesten van jullie kennen mij niet, want het is alweer vele maanden geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Lees ze eerst maar eens door (vooral de laatste twee!), en lees dan deze maar weer verder.

Zo, op de hoogte? Mooi!

Steeds meer mensen in mijn omgeving (partner, familie, vrienden) suggereren dat ik misschien beter maar weer met roken kan beginnen, want doordat de maag- en darmkrampen nog steeds toenemen, hebben ze onderhand bijna niks meer aan me. Met enige moeite kan ik nog een beetje functioneren, maar zes tot acht uur pijn per dag is geen pretje. En wat ik ook probeer, niets helpt. De situatie komt aardig overeen met die van 10 en 15 jaar geleden. Ook toen ben ik beide keren een jaar gestopt en werd de maag- en darmpijn steeds erger. Beide keren ben ik na ruim een jaar weer begonnen, en waren de problemen binnen een week verdwenen. En oen kon ik dus heel snel weer afspraken maken, probleemloos uit eten, was m'n diarree weg en werden de krampen gereduceerd tot een kwartiertje per dag. Enige nadeel: ik rookte. Niet veel: 6 tot 8 sigaretten per dag, maar genoeg om evenmin gezond te zijn. Maar ja, bij deze nieuwe stoppoging voel ik me nog veel ongezonder dan ik me ooit gevoeld heb.

Kortom: de komende weken ga ik de afweging maken. Wil ik 90 worden met maag- en darmkrampen, of liever 75/80 en dan doodgaan aan de gevolgen van roken, maar vóór die tijd nog wel 30 jaar normaal kunnen functioneren? Een oneerlijke en onmogelijke keus, waarvan de uitkomst eigenlijk al wel duidelijk is. Maar ik vrees dat ik er wel voor sta, tenzij iemand een wondermiddel voor me heeft dat ik nog niet heb geprobeerd...

Emiel.

P.S.: Geestelijk heb ik geen enkele behoefte aan een sigaret. Er gaan dagen voorbij dat ik me er niet eens van bewust ben dat ik ooit heb gerookt. Dat maakt de keus ook zo lastig.

In 1973 zei Wim Kan na een oudejaarsconference dat hij pas in 1980 de eerstvolgende zou doen, maar al in 1976 hield hij het niet meer uit en klom weer op het podium. Anderhalve maand geleden kondigde ik aan dat mijn laatste dagboekbericht in september zou verschijnen, maar het gebeurt toch nu al. Zie daar de overeenkomst tussen een groot conferencier en een klein schrijvertje. Meer overeenkomsten durf ik niet voor mijn rekening te nemen.

Mijn laatste bericht dus. Nu. Lekker rustig, want vakantie, dus zullen heel wat minder medestoppers mijn verhaal lezen. Geeft niks - ik ben Wim Kan niet!

De titel van dit bericht luidt: PDS. Waar staat dat voor?

• Potverdorie, Die Sigaretten?
• Plots De Sigaar?
• Prima Dag om te Stoppen?
• Please Don't Smoke?

Het zou allemaal zomaar kunnen, maar in dit geval staat het voor Prikkelbare Darm Syndroom. Iedereen die mijn bericht in de afgelopen maanden heeft gevolgd, weet dat het stoppen met roken mijn weliswaar goed af ging, maar dat mijn maag en darmen opspeelden als nooit tevoren. Na maanden van onderzoeken, experimenten, proefbehandelingen en dergelijke, is nu de definitieve diagnose gesteld: PDS. Wil je weten wat dat precies inhoudt, kijk dan even op www.pdsb.nl, de website van de patiëntenvereniging. De komende maanden ga ik uitzoeken hoe ik de pijn beheersbaar kan houden zonder weer met roken te beginnen. Met behulp van bijna 3000 lotgenoten moeten er toch oplossingen te vinden zijn.

Mijn tellertje op deze site zal blijven lopen, en misschien kom ik heel af en toe even kijken wat de stand is. Maar ik ga me nu vooral richten op het internetforum van de PDS Belangenvereniging, want daar heb ik de komende tijd waarschijnlijk het meeste aan.

Iedereen die de afgelopen maanden heeft gelezen, gereageerd, geschreven en/of gesteund: heel hartelijk bedankt!

Iedereen die zijn best doet om te stoppen en/of gestopt te blijven: heel veel succes!

Het ga jullie goed!

Emiel.

Bijna ongemerkt is hij de afgelopen week gepasseerd: de grens van 1000 niet-gerookte sigaretten. En de komende weken zal ik al net zo ongemerkt twee andere mijlpalen passeren, namelijk die van vijf maanden niet roken en die van de 300 uitgespaarde eurootjes.

Voor een deel lijkt het inderdaad ongemerkt te gaan. De behoefte om een peuk op te steken is al maanden geleden verdwenen. Het genieten van een frisse adem is al gewoon geworden. Ik ben er al aan gewend dat ik voortaan aan een ander op grote afstand kan ruiken dat hij of zij rookt; ik realiseer me al bijna niet meer dat ik vroeger ook zo gestonken moet hebben. Als ik van huis ga, vraag ik me al lang niet meer af of ik mijn sigaretten wel bij me heb. De buitendeur gaat alleen nog maar open als ik van huis ga of in de tuin wil werken, niet meer om te roken, en daar is die deur inmiddels ook al helemaal aan gewend. Zelfs de katten van de buren komen nog maar heel af en toe kijken of er een snoepje te halen valt, omdat ze mij niet meer 7 keer per dag buiten zien met een sigaret.

De vier/vijf kilo die ik er in de eerste weken na het stoppen bij kreeg, hebben het zo naar hun zin in mijn lichaam dat ze niet meer weg gaan. Helemaal niet erg, want ik kon best wat meer ballast gebruiken. Voortaan waai ik pas bij windkracht 10 weg, en niet meer bij windkracht 8. Dat scheelt toch een hoop zorgen (en zoekacties).

Dit alles nu wetende, had ik zeker twintig jaar eerder moeten stoppen met roken. Of eigenlijk: er nooit aan moeten beginnen! Maar dat weten jullie natuurlijk ook wel. En tot zover het goede nieuws. Iedereen die zelden of nooit last heeft (gehad) van maag- en darmklachten mag nu stoppen met lezen, en zich gesteund weten door een oprecht succesverhaal. 'Cold Turkey' gestopt, dus zonder hulpmiddelen, en zelfs zonder het van tevoren te plannen, en de behoefte aan peuken is al maandenlang weg en blijft weg. Hoera!

---------------

Lees je nu toch door? Dan moet je het zelf maar weten. Nu komt namelijk de keerzijde van de medaille, en waarschijnlijk hoef jij je als lezer daar niets van aan te trekken, omdat je niet al je hele leven chronische en deels onopgehelderde/onverklaarbare maag-darmklachten hebt. Dus stop maar met lezen, en bedankt voor de belangstelling.

---------------

Je blijft lezen? Eigen schuld! De keerzijde van de medaille is dat ik voor de derde keer bij een stoppoging weer vrijwel constant maag- en darmkrampen heb, en dat nu al bijna vijf maanden lang. Eerder in dit dagboek schreef ik er al over. Drie maanden geleden was de voorlopig laatste aflevering, omdat ik er even afstand van wilde nemen. Maar ook dat heeft niet geholpen. Net als bij de vorige twee stoppogingen, die beide een jaar duurden, komen de klachten uit mijn kinder- en tienerjaren weer helemaal terug. Ze verdwenen voor 90 procent toen ik begon met roken, en ook de beide keren dat ik na een stoppoging opnieuw naar de sigaret greep gingen ze in die mate weg. En nu zijn ze dus weer helemaal terug. De doktoren staan (wederom) voor een raadsel en kunnen ook met de medische kennis anno nu niets uitrichten tegen de kramp- en (soms dagenlange) diarreeaanvallen.

De enige mogelijkheid die geprobeerd kan worden, en daar ben ik nu mee bezig, is het consumeren van nicotinekauwgom. Hoewel wetenschappelijk nooit zelfs maar half, laat staan sluitend bewezen, zijn er aanwijzingen dat de nicotinereceptoren in maag en darmen invloed kunnen hebben op het ontstaan van krampen. Vraag me niet hoe het kan - de medische (on)wetenschap weet het niet, dus ik al helemaal niet. Sinds enkele weken kauw ik daarom nicotinekauwgom in een langzaam oplopende hoeveelheid. Niet om van het roken af te komen, maar in een laatste poging om er niet voor een vierde keer aan te beginnen. Ik heb een deadline gesteld van 1 september. Als het dan niet heeft geholpen, ga ik toch weer roken en stop ik nooit meer. Vier tot zes sigaretten per dag, meer is echt niet nodig, maar blijkbaar wel noodzakelijk om een prettig leven te hebben. Een leven dat dan wellicht iets korter is. Het zij zo. Ach, mijn opa rookte als een schoorsteen en werd er 93 mee. En mijn vader ook al, en die haalde de 88.

Begin september zal ik mijn volgende en dan meteen laatste dagboekbericht schrijven. in de tussentijd doe ik wat ik moet doen.

Zij die kauwen, groeten u!

Ja, ik ben er weer! Even weliswaar, maar toch! De afgelopen twee weken heb ik afstand genomen om te zorgen dat de gedachten aan roken naar de achtergrond verdwenen. En dat is uitstekend gelukt. Lees vooral verder om daarover meer te weten te komen.

De titel van deze blog suggereert dat het in totaal over zes maanden zou kunnen gaan, maar dat is helaas/gelukkig (nog) niet het geval. Het zit nu eenmaal in mijn karakter dat ik alles tegelijkertijd wil, en dus ben ik nu al twee maanden rookvrij en in die periode zowel erg blij als behoorlijk verdrietig.

Wat willen jullie eerst lezen: het goede of het slechte nieuws? Misschien eerst maar het goede, anders haken jullie al af voordat ik dat kan melden.

Het goede nieuws is dat ik nog steeds niet rook en dat de dagelijkse behoefte aan een sigaret vrijwel weg is. Ook het vervangen van roken door snoepen is zo goed als weggeëbd, dus is de gewichtstoename ook gestopt. Ik zit nu stabiel op een veel beter gewicht dan toen ik nog rookte (ik was aan de lichte kant), en daar ben ik erg blij mee. Net zoals ik blij ben dat ik niet meer hoef te roken, daarvoor dus ook niet naar buiten hoef, de stank om mijn hoofd en uit mijn kleren weg is, ik een frissere adem heb en mijn conditie is verbeterd. Vreugde alom dus, en ik had niet gedacht dat ik na twee maanden al zover zou zijn.

'Niets' aan de hand, zou je zeggen, maar datzelfde 'niets' is minder waar. Want het slechte nieuws is dat het met maag en darmen nog helemaal niet goed gaat. Integendeel. Hoezeer ik ook probeer om de last te verminderen door goed te eten, veel en verschillende soorten vezels te gebruiken en voldoende te drinken, het blijft maar zeuren. Het patroon en karakter van de klachten is gelukkig wel zodanig dat er niets ernstigs of levensbedreigends aan de hand kan zijn: ik eet normale hoeveelheden, verlies geen gewicht, kan over het algemeen goed slapen, pijn is niet houdingsafhankelijk en ook niet gerelateerd aan maaltijden enzovoort. Maar irritant is het wel om een paar uur per dag last te hebben van maag en darmen. Daardoor ben ik amper productief, en als zzp'er is dat niet goed voor je portemonnee. Gelukkig hoef ik geen sigaretten meer te kopen, dus dat compenseert dan weer...

Mijn vertrouwde patroon van stoelgang (één keer per dag, altijd 's ochtends om 7.55 uur - ja écht!) is helemaal verdwenen. Ik moet nu twee/drie/vier keer per dag op onregelmatige tijden en het resultaat is al net zo onregelmatig: van water tot rotsblokken en alles wat daar tussenin zit. Fabrikanten van toiletpapier verkneukelen zich over de winstcijfers van het eerste kwartaal van 2011, het waterbedrijf wil een extra leiding maken en de gemeente heeft een dubbele aanslag verontreinigsheffing en rioolrecht opgelegd. (Maar ik rook niet!)

Het klinkt misschien gek, maar ik wéét gewoon dat de klachten binnen twee dagen voorbij zijn als ik weer ga roken - al is het maar 2 of 3 sigaretten per dag. Dat is eerder ook al twee keer zo gegaan. Maar deze keer wil ik dat eigenlijk niet. De vraag is alleen wie er gaat winnen: mijn ijzeren wil om niet te roken, of het gegeven dat ik niet goed meer kan functioneren omdat ik te veel last heb van maag en darmen. Weliswaar ben ik zeker niet buikpijnvrij als ik weer ga roken (ik heb mijn hele leven al iedere dag buikpijn), maar de klachten worden wel teruggebracht tot een niveau waarmee ik uitstekend kan leven en functioneren.

Kortom: na twee maanden luidt wat mij betreft de conclusie dat ik de verslaving wel de baas ben, maar dat mijn maag en darmen dat (nog) niet weten of (nog) niet wensen te weten. En waar ligt dan de grens van mijn incasseringsvermogen: bij de incassering (ik leer ermee leven) of bij het vermogen (ik leer er niet mee leven en mijn gebrek aan productiviteit maakt een einde aan mijn spaargeld)?

Ten slotte nog even dit. In de afgelopen weken hebben diverse mensen mij een berichtje gestuurd om me een hart om de riem te steken. Dank daarvoor! Ik kon het zelf even niet opbrengen om op blogs te reageren, en kan dat ook de komende periode nog niet. Excuses daarvoor! Dat anderen daardoor wellicht de neiging hebben mijn blog maar te laten voor wat hij is: alle begrip daarvoor!

Ik trek mij nu opnieuw terug in de krochten van mijn residentie, waar ik alleen even uitkom om met het hardloopprogramma van Sandra (Roman73) aan de slag te gaan. Daarna kom ik zeker weer (even) terug. In de tussentijd wens ik alle stoppers heel veel succes, en wens ik jullie beslist toe dat het jullie met de geestelijke verslaving net zo mag gaan als het mij gegaan is, namelijk na een maand of twee (vrijwel) verdwenen. Maar blijf altijd alert, dat doe ik ook!

Een telegram vanuit Zweefdorp in Niemandsland dan maar even, omdat velen van jullie zo ontzettend opbeurend, lief, begrijpend, herkennend en hart-onder-de-riem-stekend hebben gereageerd op mijn Blog http://emielb.stoprokenblog.nl/2011/3/2/als-de-rook-om-je-hoofd-is-verdwenen/. Waarvoor oprecht hartelijk dank!

STOP

Het valt me inderdaad zwaar, vooral lichamelijk. Niet zozeer omdat ik word verteerd door trek in een sigaret (dat wordt steeds beter te hanteren), maar vanwege de vele buikklachten en (in mindere mate) hoofdpijn.

STOP

IJsjes eten is een goed idee, maar dan wel waterijsjes, want ik heb lactose-intolerantie...

STOP

Mijn beroep als zzp'er is tekstschrijver, (eind)redacteur en corrector. Ik zit dus vrijwel de hele dag voor de pc, en kunnen concentreren is nogal essentieel.

STOP

Een hulpmiddel heb ik nooit willen gebruiken, omdat daarin toch ook chemische stoffen zitten waar je uiteindelijk weer vanaf moet.

STOP

Natuurlijk zie ik ook de voordelen wel van niet-roken. Er zijn echter belangrijke delen van mijzelf en mijn lichaam waar die boodschap maar niet lijkt te landen (hoe toepasselijk!).

STOP

Laat mij maar even lekker zweven, met mooie muziek (goed idee, dankjewel), en een roze bril op mijn neus om zo positief mogelijk te kunnen kijken.

STOP

Oei, toch nog een lang en dus duur telegram geworden. Misschien wel net zo duur als roken, dus ik

STOP

(en blijf hopelijk gestopt!)